Lisette blogt weer voor SPRING festival 2016

Standaard

 

Lisette SPRINGT

Tussen 19-28 mei 2016 vind de vierde editie van het SPRING Performing Arts Festival plaats in Utrecht. Tijdens dit festival worden dans- en theatervoorstellingen vertoond gecreeerd door jonge (inter)nationale choreografen en theatermakers.

SPRING Utrecht is een van weinige festivals die social media (twitter, instagram, facebook) zo intensief betrekken bij de publiciteit van het festival. Met #HASHTAGS worden de thema’s van de voorstellingen gecategoriseerd, en over vrijwel elke voorstelling wordt in het Engels en/of Nederlands verslag gedaan door het blogteam.

Vorig jaar schreef ik al, namens Liefde voor Theater, voor dans- en theaterfestival SPRING Utrecht. Met mijn danservaring en mijn recente recensie- en blog ervaring voor Liefde voor Theater paste dat heel goed bij mij! SPRING was erg tevreden met mijn blogs en daarom werd ik dit jaar opnieuw gevraagd. Ondanks dat ik erg druk ben met mijn nieuwe onderneming Healthy Living by Lisette voel ik me toch vereerd en heb de opdracht aangenomen.

Tussen 19-28 mei bezoek ik 2 voorstellingen en 1 installatie. Kom ook naar Utrecht en bezoek een van de voorstellingen. Koop je kaartje vooruit want veel voorstellingen zijn ver vooruit volgeboekt!

Lees hier de blogs door te klikken op de titel:
19 mei 2016 – 6: THE SQUARE | door Nicole Beutler
Hoe orde en afbakeningen van het dagelijkse en urbane leven langzaamaan afbrokkelen tot een organische samensmelting van cultuur, vrijheid en diversiteit.

19 mei 2016 – The Cube | door Andrea Božić & Julia Willms
Video installatie: experimentele multimedia installatie van Andrea Božić & Julia Willms die je meeneemt op ontdekkingstocht langs wonderlijke fenomenen van de wereld

28 mei 2016 – S.E.F.A. – Se eu fosse Angolano | Nástio Mosquito
Verbluffende onemanshow waarin Nástio Mosquito persoonlijke tirades, opzwepende poetry slam en emotionele songs mengt met prikkelende visuals.

Ga je ook naar SPRING festival in Utrecht, dan wens ik je veel plezier!

Mocht je mijn schrijfstijl waarderen en zoek je een recensist of blogger voor jouw (theater) evenement? Neem dan contact met mij op!

Groetjes Lisette

Lisette twittert 24 uur lang over de theatervoorstelling Mount Olympus van Jan Fabre!

Standaard

Op vrijdag 3 juli vanaf 20.30 uur speelt de 24-uur durende voorstelling Mount Olympus van Jan Fabre in de Stadsschouwburg Amsterdam en ik breng verslag voor jullie uit!

140-tekens-24-uurs-recensent
Red je het niet naar de voorstelling of ben je benieuwd naar mijn ervaringen? Tijdens de 24-uur durende voorstelling Mount Olympus van Jan Fabre zal ik in opdracht van Julidans elk uur mijn bevindingen en ervaringen delen op Twitter in maximaal 140 tekens.

Volg mij op Twitter via @julidans en/of @lisettecroese
Mocht je verzoekjes, vragen, tips of feedback hebben over mijn recensies dan zijn die meer dan welkom op Twitter of in een reactie op deze blog.

Theater zoals te verwachten en te voorzien was..
Vorig jaar bezocht ik al met een vriendin de 8-uur durende voorstelling van Jan Fabre: ‘Theater zoals te verwachten en te voorzien was’. Ik had verwacht dat ik 8 uur theater niet zou kunnen volhouden omdat ik mijn concentratie er op een gegeven moment niet bij zou kunnen houden. Maar ik had het overleefd en me voorgenomen opnieuw zoiets te doen!

Fabre’s artiesten in ‘Theater zoals te verwachten en te voorzien was’ zijn toneelspelers, mimers en dansers. Fabre zoekt de ultieme (fysieke) uitputting, herhalingen en persoonlijke grenzen op bij zijn artiesten. Die intrigerende herhalingen in spel en de fysieke uitputting bij de artiesten maakt dat je als bezoeker wilt blijven kijken. Decorlampen gebruikte hij niet, alleen natuurlijk licht zoals kaarsen en film projectors. Het was een mooie ervaring.

Eten, slapen en Mount Olympus in Stadsschouwburg Amsterdam
Een 24-uur durende voorstelling brengt enkele logistieke uitdagingen met zich mee, maar Stadsschouwburg Amsterdam is voorbereid:

– in- en uitlopen is toegestaan bij deze voorstelling.

– de voorstelling wordt live op een groot scherm gestreamd buiten de zaal zodat we niks missen tijdens het diner of ontbijt.

– er worden campingbedjes aangeboden zodat bezoekers een dutje kunnen doen.

– bezoekers zijn niet verplicht 24 uur non-stop de voorstelling te volgen. Je kunt ook voor de laatste 12 uur inlopen op zaterdagochtend 4 juli om 08.30 uur.

– om even de benen te kunnen strekken wordt in de ochtend op 4 juli om 10.00 een yoga sessie gehouden voor de bezoekers.

Wie gaan er met me mee naar de voorstelling Mount Olympus van Jan Fabre? Tot in de Stadsschouwburg Amsterdam!

Groetjes Lisette

Er zijn nog kaarten voor de voorstelling Mount Olympus van Jan Fabre. Bestel ze hier! Wil je alleen de laatste 12 uur gaan? Spoed je dan naar de kassa of bel 020 624 23 11.

Je kan de 24 uur durende voorstelling ook live streamen!

Liefde voor Theater schrijft voor SPRING Utrecht

Standaard

Lisette SPRINGT

Tussen 21-30 mei 2015 vind de derde editie van het SPRING Performing Arts Festival plaats in Utrecht. Tijdens dit festival worden dans- en theatervoorstellingen vertoond gecreeerd door jonge (inter)nationale choreografen en theatermakers. 

SPRING Utrecht is een van weinige festivals die social media (twitter, instagram, facebook) zo intensief betrekken bij de publiciteit van het festival. Met #HASHTAGS worden de thema’s van de voorstellingen gecategoriseerd, en over vrijwel elke voorstelling wordt in het Engels en/of Nederlands verslag gedaan door het blogteam.

Zo schrijf ik, Lisette, namens Liefde voor Theater dit jaar voor dans- en theaterfestival SPRING Utrecht. Met mijn danservaring en mijn recente recensie- en blog ervaring voor Liefde voor Theater lijkt me dat deze schrijfopdracht me op mijn lijf is geschreven! Ik ben dus best wel trots dat ik ben geselecteerd voor deze opdracht. Ik ben overigens niet de enige blogger voor het festival.

Tussen 23-25 mei bezoek ik 3 voorstellingen. Daarnaast volg ik de SPRING route op maandag 25 mei, waar ik onder andere een levensgrote stempel van mezelf zal laten maken: lees hier het verslag!

Kom ook naar Utrecht en bezoek een van de voorstellingen. Koop je kaartje vooruit want veel voorstellingen zijn ver vooruit volgeboekt! 

Lees hier de blogs door te klikken op de titel: 
23 mei – Preview: 6: THE SQUARE / Nicole Beutler
Een voorproefje van de première die volgend jaar op SPRING te zien is.

24 mei – Of Ivory and Flesh – statues also suffer / Marlene Monteiro Freitas (Kaapverdië): 
Performers en muzikanten lijken bespeeld worden als poppen aan touwtjes.

25 mei – You are not alone / Kim Noble (UK) 
Een reis langs torenflats, supermarkten en Facebook in een poging te ontsnappen aan de eenzaamheid van de moderne samenleving. 

Ga je ook naar SPRING festival in Utrecht, dan wens ik je veel plezier!

Mocht je mijn schrijfstijl waarderen en zoek je een recensist of blogger voor jouw (theater) evenement? Neem dan contact met mij op!

Groetjes Lisette

Restaurant Amore door Golden Palace

Standaard

Gezien: 12 maart 2015

 

Recept voor een avond over hartstochtelijk eten

Ingrediënten:

  • 1 x restaurant met schrootjes, linnen tafellakens en selfservice
  • 1 x gepassioneerde perfectionistische Franse kok die huilend een bord in de gootsteen gooit als de peterselie scheef ligt maar unieke smaken weet te fabriceren
  • 5 x restaurantbezoekers, zoals:
    • Een dramatische Italiaanse
    • Een opgedirkte Hollandse (met voorkeur voor het gebruik van de Engelse taal)
    • Een overenthousiaste zonderling
    • Een stelletje (waarbij de man bestaat uit een mix van verbazing, onderdanigheid en zenuwen en de vrouw gevuld is met angststoornissen)
  • Diverse emoties, niet fijngesneden maar in grote stukken (bijvoorbeeld jaloezie, lust, boosheid, angst)
  • Diverse beelden van dieren in de bio-industrie

Bereiding:

  1. Begin met de kok in het restaurant. Dit heeft wat tijd nodig om te smelten, wacht dus rustig af.
  2. Voeg één voor één de restaurantbezoekers toe. Laat de karakters van de bezoekers meteen los, zodat de smaken met elkaar vermengd kunnen worden.
  3. Voeg als laatste de vrouw van het stelletje toe. Zij zal niet meteen mengen met de overige restaurantbezoekers.
  4. De emotie genot zal nu overheersen in het restaurant, behalve bij de vrouw van het stelletje. Zij zal ruiken naar angst. Blijf rustig doorroeren, tot de kleur veranderd. Nu kan de lust langzaam toegevoegd worden. Schrik niet als dit niet meteen gebeurt; het heeft blijkbaar ook wat tijd nodig.
  5. Voeg gefaseerd beelden toe van dieren in de bio-industrie. Deze smaken lijken niet te passen bij de rest van de ingrediënten, maar geeft wel een andere kijk op het geserveerde eten.
  6. Dien het geheel op met vooral veel beweging, tekst is niet of nauwelijks nodig.

Dit recept kan tevens geconsumeerd worden in het theater: Golden Palace dient het nog op t/m 22 maart in het Bellevue Theater in Amsterdam.

Door: Klaartje Kuitenbrouwer 

Recensie Quality Time – Theatergroep ROOM

Standaard
Theatergroep ROOM

Theatergroep ROOM

Datum: 21 februari 2015
Lokatie: Amsterdams Theaterhuis

De trappen naar de zaal van het Amsterdams Theaterhuis voelen vertrouwd aan. Elke donderdag loop ik hier ook om te repeteren met mijn groep van De Theaterkamer (het Amsterdams Theaterhuis is de thuisbasis van De Theaterkamer). Dit keer ga ik echter niet zelf spelen in deze mooie zaal maar kijken naar de première van de allereerste voorstelling van de spiksplinternieuwe theatergroep ROOM. Deze groep bestaat uit vier daredevils die een cursus volgden bij De Theaterkamer en besloten hun eigen gezelschap op te richten. Voor hun eerste productie kozen ze het stuk Quality Time – eerder opgevoerd door mugmetdegoudentand. Met flyers, posters, een website, facebook-pagina en kortingsacties maakt dit kwartet in de pre-voorstellingsfase al een energieke indruk. Liefde voor Theater is – in stijl met de wervelende PR van de groep – uitgenodigd om een stukje te schrijven over hun eerste voorstelling. Dat maakt de stappen op de trap van het Theaterhuis nog wat anders dan anders. Want wat ik ook van deze voorstelling ga vinden, hoe schrijf je dat op over mensen die je niet kent maar toch ook eigenlijk wel kent omdat ze uit hetzelfde ‘theaternest’ komen? Gelukkig loop ik niet alleen over deze trap, maar met Lisette, die een paar uur na de voorstelling haar visie op het stuk mailt:

We nemen een kijkje in een dag van het leven van een lief gezin die voor de buitenwereld heel normaal lijkt. Waar normaal gezien de ouder de ouder is en het kind het kind zijn hier de rollen helemaal omgedraaid. Met een haast bipolaire carrieretijger als mama en een onzekere publieke omroepsman als papa – die eigenlijk droomt van een carriere als schrijver –  leren hun kinderen de belangrijkste levensles van jongs af aan: het leven is heel zwaar en het wordt alleen nog maar erger! 

Fragmenten van de muziek van Ane Brun en een moderne open huiskamer biedt decor voor dit gezin. 
De kinderen, het jongentje en meisje van 4 en 6 jaar worden gespeeld door twee volwassen vrouwen. Niet erg realistisch, maar gelukkig werkt het goed want de personages zijn bijster volwassen voor hun leeftijd. 
De ouders hebben duidelijk een haat-liefde verhouding jegens elkaar. Ze kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder; en vragen elkaars aandacht door schaamteloos te schelden tegen elkaar, seksuele verlangens te tonen, en door openlijk toiletgebruik. De absurditeit daarvan maakt deze voorstelling erg komisch. Dit is tegenlijkertijd ook de grootste kracht van deze voorstelling en had nog meer kunnen worden uitgebuit. 

Er kan nog worden gewerkt aan de logica in tijdbestek (soms lijkt een avond te zijn verstreken maar dan blijkt het nog dezelfde nacht te zijn). Ook zou ik graag meer variatie zien in energie, en dan met name in stemhoogte en tempo (de voorstelling duurt bijna 90 min lang). Ook mis ik stiltes om voor mij als toeschouwer het verhaal te laten bezinken. 

Quality Time is een bestaande tekst toneelvoorstelling geschreven door Joan Nederlof. Onder regie van Elisabeth Boor wordt deze vermakelijk vertolkt door Anita Frijn, Caty Wijmans, Martijn van de Bruggen en Marieke Wennemers. 

Theatergoep ROOM bengt wat zij belooft: als publiek worden we verwend met een vette, zoete, lichtelijk foute maar toch wel lekkere voorstelling. Houd je daar ook van? Quality Time speelt nog zondag 22 februari 2015 in het Amsterdams Theaterhuis. Reserveren kan nog: https://theatergroeproom.wordpress.com/reserveren/

Ook na de voorstelling is de sfeer weer vertrouwd. De energie van de spelers, de trotse familie en vrienden en bekenden van De Theaterkamer die vrolijk deze sprong van ROOM in het theaterdiepe meevieren. Met bier, bitterballen en schaterlachen praten we na in het WG Café (wat de thuisbasis is voor de nagesprekken van het Amsterdams Theaterhuis). Op de fiets naar huis – Lisette heeft de kroeg al een paar drankjes eerder verlaten om haar woorden op papier te zetten – denk ik vooral aan hoe belangrijk het is om te blijven spelen. Niet alleen in het theater, maar ook in de opvoeding. En met dat wervelwindje van Theatergroep ROOM in de rug, fiets ik tevreden nachtelijk Amsterdam in.

Volg Liefde voor Theater op Facebook voor meer theaternieuws en recensies!

Door: Lisette Croese en Klaartje Kuitenbrouwer

Recensie HORROR – Jakop Ahlbom

Standaard

Lokatie: Schouwburg Almere
Datum: 31 januari 2015

Wie houdt er van horror- en enge films? Maar kijkt die liever niet graag alleen – laat staan een enge theatervoorstelling (real life horror)? Juist ja, ik ook niet. En zo besluit ik mijn moeder mee te nemen naar de voorstelling HORROR van Jakop Ahlbom. Mijn moeder is geen regelmatige theaterbezoeker, maar ze houdt wel van films, kunst en cultuur. Naar een Griekse mythe zou ik haar dus niet meenemen, maar ik denk dat ze de (mime) stijl van Jakop Ahlbom wel zal waarderen.

HORROR
We zitten op de tweede rij rechts in de zaal en we kijken naar het decor dat als oude verlaten huiskamer is ingericht met witte lakens over de meubels. Een tafel, een antieke fauteuil, kastjes, televisies en een inbouwkast geven de kamer een huiselijke sfeer. Alle meubelstukken blijken een functie te hebben om bijvoorbeeld lichteffecten en illusionistische trucs te bekrachtigen. Er is ook een achterkamer die als eetkamer en zelfs badkamer gebruikt wordt. Deze achterkamer is afgesloten met een doorzichtig donker doek. Door de creatieve manier van belichting is deze ruimte soms zichtbaar en soms niet. Alhbom gebruikt dit door bijvoorbeeld bij wissels tussen het hier en nu en het verleden. De wisselingen worden perfect getimed.
Het licht dooft, de stemmen in de zaal zwakken af en dan is het pikdonker in de zaal. Plotseling worden we opgeschrikt door een lichtflits en een donder. Een geest die ik noem ‘meisje in het wit’ (Gwen Langenberg) lijkt uit het niets te zijn gekomen en kijkt ons levensloos maar doordringend aan. Het publiek schrikt. De stijl van de voorstelling is gezet: dit is HORROR. 

Het verhaal
De voorstelling gaat over een meisje (Silke Hundertmark) die samen met haar vriend en een kennis terugkomt in haar ouderlijke huis. Terug zijn in het huis roept fijne maar tevens verdrietige herinneringen op voor het meisje.
Als het meisje in het wit de aanwezigheid van het andere meisje heeft gevoeld en komt ze tot leven. Ze zwerft door het huis en als haar gasten bijvoorbeeld slapen zoekt ze contact. Met haar schokkende, exorcistische en bijna dierlijke manier van bewegen, dode blik en ijzige gekrijs maakt het meisje in het wit, samen met de andere geesten in het huis, het huis onveilig. Fysiek contact maken zorgt ervoor dat haar gasten ook een bepaalde vorm van de dood ervaren. Zo likt ze in de nacht aan de hand van een van de gasten in huis (Yannick Greweldinger), waardoor zijn hand in een bloeddorstig moordwapen transformeert die een eigen leven begint te leiden. Paniek slaat toe in het huis met als gevolg dat ze zich tegen elkaar weren en vrijwel niemand meer veilig voor elkaar is. Wil het meisje in het wit de aanwezigen van het huis (en het publiek) de stuipen op het lijf jagen of wil het meisje in het wit eigenlijk een gruwelijk familiegeheim met ons delen?

IMG_0169

Hoe de acteurs het verleden met het heden weten af te wisselen vind ik echt prachtig. Alle wissels van personages, de kleding en het licht zijn zo goed op elkaar afgestemd waardoor het lijkt alsof ons brein echt een stapje in het verleden of toekomst heeft gezet. Er wordt niet gesproken in deze mime voorstelling. De muziek en fysiek spel maakt dit ook onnodig, en tevens maakt dit de voorstelling internationaal uitvoerbaar.

Decor en effecten
Het decor van HORROR is complex en tot in de kleinste details uitgedacht. Met ca. 8 technici wordt het podium elke avond op- en afgebouwd. Alle meubels zijn met precizie gepositioneerd op het podium en hebben allemaal een functie. Achter de schermen worden veel special effects gebruikt om het huis tot leven te wekken. Zonder dat ik iets wil verklappen over deze effecten kan ik eigenlijk alleen zeggen dat dit resulteert in verassende gedaante veranderingen, verdwijningen en indrukwekkende multimedia effecten. In combinatie met die effecten en het gebruik van bloed en andere props is deze voorstelling de meest gave en huiveringwekkende horror theatervoorstelling die ik ooit heb gezien.

Genomineerd voor de VSCD mimeprijs
HORROR ging in december 2014 in premiere en is inmiddels genomineerd voor de VSCD mimeprijs. De VSCD Mimeprijs wordt uitgereikt aan de persoon of groep die volgens de jury dit jaar de belangrijkste bijdrage heeft geleverd aan mime. De VSCD mime prijs won Ahlbom overigens al in 2012 met zijn voorstelling Lebensraum. 

Na het zien van de voorstellingen Het Leven: een gebruiksaanwijzing, Lebensraum, BUG en nu HORROR behoort Jakop Ahlbom wel echt tot mijn favoriete theatermakers. Hij laat de beste elementen van zijn voorgaande voorstellingen terugkomen in zijn nieuwe voorstellingen, maakt gebruik van divers opgeleide top-spelers (dansers, theatermakers en mime acteurs) die acrobatiek en dans combineren met theater. Hij combineert licht, muziek en de mis en scene tot een prachtig geheel, en dat maakt deze voorstelling HORROR van Ahlbom tot een driedimentionale ervaring. Mijn moeder was het met me eens en gaat waarschijnlijk nog eens de voorstelling kijken met een vriendin.

Na afloop van de voorstelling ontmoeten mijn moeder en ik de vriendelijke cast van HORROR. De meeste van hen spelen al jaren in de voorstellingen van Ahlbom. Mijn brandende vraag is hoe ze de illusionistische effecten tot stand brengen, maar die houden ze uiteraard geheim. En terecht, dat houdt het spannend!

Wil je ook een avondje griezelen? HORROR draait weer in 2015/2016, check hier de speellijst.

Door: Lisette Croese
Foto’s: http://jakopahlbom.nl en Lisette Croese

Check hier de speellijst van HORROR.
En de teaser van HORROR op Youtube.

IMG_6769
Volg de Liefde voor Theater Facebook pagina voor meer recensies en theater nieuws en tips!

Liefde voor Theater terugblik 2014

Standaard

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 1.400 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 23 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Hijabi Monologen Recensie

Standaard

Locatie: Podium Mozaïek Amsterdam
Datum: 4 december 2014

Hijabi Monologen

De theatervoorstelling Hijabi Monologen geeft 5 jonge artistieke vrouwen de gelegenheid om persoonlijke verhalen met ons te delen. Ze hebben allemaal een ding gemeen: ze zijn moslim en dragen een hijab (hoofddoek). Maakt dit ze anders dan andere meiden? Leren we vandaag dat moslim meiden een ander leven leiden dan een vrouw zonder geloof of zonder hoofddoek? Of verschillen we eigenlijk allemaal niet zo van elkaar?

Vanavond is een ontmoeting. Een ontmoeting tussen de moslim meiden en het publiek. Geven we elkaar een hand? Of toch liever een kus? En geven we elkaar dan 1 of 3 kussen? Op de wang of het voorhoofd? Is een knikje beter? Of een buiging? Mogen we elkaar aankijken of is dat raar? Gaan we een relatie aan of blijven we liever vrienden? Vanavond bouwen we bruggen tussen elkaar. Op het eind van de avond kennen we elkaar allemaal een beetje beter want zelfs na de monologen is er tijd voor het publiek om persoonlijke vragen te stellen aan de hijabi’s (een hijabi is een gesluierde vrouw).

De keuze om het publiek kris kras op het podium te plaatsen tussen de actrices in is een slimme zet geweest van de regisseuse (Elike Roovers) om directe interactie met elkaar te laten oproepen. Daarnaast sluit de tribune als een U vorm om het podium heen waardoor we als toeschouwers van voren en links en rechts naar de voorstelling kijken. Bijna alle toeschouwers op het podium en op de tribune worden persoonlijk aangekeken of aangesproken tijdens de monologen.

Waar wat mij betreft meer aandacht aan besteed had kunnen worden is fysieke beweging. Zo hadden er meer verplaatsingen mogen ontstaan tussen de zitplaatsen van de actrices. Daarmee zouden we hen als publiek van alle hoeken kunnen aanschouwen en zou de energie in hun stem en houding waarschijnlijk meer pieken.

Ik vond Hijabi Monologen een vermakelijke theater presentatie met persoonlijke, interessante, grappige en stoere verhalen van de hijabi’s. Stuk voor stuk hebben ze trouwens prachtige stemmen valt me op: de ene heeft een licht Limburgs accent met een hees randje, de andere kan prachtig zingen, en weer een andere articuleert lekker en heeft een prettig stemgeluid. Daarnaast zijn de meiden allemaal eigentijds en hip gestyled. Een van de meiden start dit jaar zelfs haar eigen vintage shop.

De monologen vloeien leuk in elkaar over en zijn heel herkenbaar:
Wie wordt er niet op elk familiefeestje aangesproken door tante of oma: “zeg, wanneer ga jij nou eindelijk trouwen?”

Souad vertelt over haar vroegere onwetendheid over voetbal, maar door haar stage bij Feyenoord leert ze de sport waarderen en wordt ze een ware Feyenoord ‘hooligan’.

Ander meisje vertelt ons dat ze maar 1 eis stelt aan haar toekomstige man: hij moet moslim zijn. Oh ja: en hij moet ook respect voor zichzelf en zijn familie hebben én langer zijn dan zij én zijn eigen brood kunnen verdienen én de deur voor haar open houden én haar verrassen met een boeket rozen én van strandwandelingen houden én er goed uit zien én natuurlijk van poezie houden. Zo moeilijk is het toch niet om daaraan te voldoen?

Sanae vertelt haar verhaal dat ze altijd een erg stil meisje is geweest. Haar moeder dacht dat ze bezeten was door de duivel. Dat stille had ze echter van haar vader geërfd; hij die in stilte is gestorven. Prachtig vertelt ze dit verhaal, maar deze monoloog verwart me: wil deze vrouw ons iets over zichzelf vertellen, of juist over haar moeder, of liever over haar bijzondere band met haar vader? Wat mij betreft had ze zich op het laatste kunnen focussen, want ik ben nu namelijk erg benieuwd naar haar bijzondere familieband met haar vader.

De verwarring lijkt ook het publiek te komen: een toeschouwer vraagt na de voorstelling wat dat stille karakter van Sanae te maken heeft met moslim zijn?
Dit is denk ik de essentie van het stuk: los van de cultuurverschillen, de taal die we thuis spreken en de kleding die we dragen; zo veel verschillen we eigenlijk helemaal niet van elkaar.

Het concept Hijabi Monologen is uit Amerika overgevlogen. Onder andere in het Verenigd Koninkrijk, Indonesië en Nederland hebben theatermakers het concept overgenomen waarbij ze speciale richtlijnen van het concept moeten volgen, maar waar gelukkig wel een Hollands karakter aan mag worden gegeven. Geïnitieerd door artistiek leidster Rajae El Mouhandiz is dit een succesvolle Nederlandse versie en er zullen binnenkort in steeds meer andere landen licenties opduiken.

Hijabi Monologen krijgt veel aandacht van de pers, internet, tv en politiek. Los van mijn mening dat Hijabi Monologen een vermakelijke voorstelling is geschikt voor jong en oud, man en vrouw, gelovers of niet-gelovers, stel ik mezelf de vraag waarom het zover moet komen dat een theatervoorstelling nodig is om deze meiden te ontmoeten en om met hen in gesprek te gaan.

Hijabi Monologen speelt t/m 21 december in Nederland. Er zijn plannen voor een versie 2.0. Ik ga dan zeker weer kijken.

hijabi monologen recensie

Tekst en foto: Lisette Croese

Speellijst: http://www.stage-z.nl/productie/hijabi-monologen-nederland

BLAAS – Schweigman&

Standaard

Lokatie: Fort aan de Klop 
Datum: 9 oktober 2014

IMG_4898-0.JPG
Laat je verassen door BLAAS, door Schweigman& 

Een kunstwerk dat tot leven komt. 
Op scherp worden gesteld door de kleinste details.

Een met het publiek
Samen met de makers.

De wind door je haren.
Kippenvel.
Geruis.
Donker.
Licht.
Beweging.
Verrassing.
Uitnodiging.

Ogen dicht.
Stilte.
Rust.
Meditatie.
Glimlach.
Giegel.

Zwart.
Rood.
Wit.

Binnen.
Buiten.

BLAAS.

Door: Lisette Croese

http://www.stadsschouwburg-utrecht.nl/voorstellingen/9767/blaas/schweigman_/

Schotland door Orkater/De Nieuwkomers/Detlev

Standaard
Schokland

Foto: Arend-Jan Copini

Gezien: 8 juli 2014

“(…) spelers noch regisseur Suze Milius kunnen verhullen dat het een mislukte tekst is.” (Volkskrant, Vincent Kouters).

“Toch weet Schotland niet verder te komen dan negentig minuten fantasie en voelt het ontbreken van een diepere laag als een tekort.” (theaterkrant.nl, Anouk Leeuwerink).

We kochten de kaartjes voor de recensies er waren.

In het tijdelijke restaurant van het Over het IJ Festival, terwijl het weer niet beter was dan de kritieken, zeiden we tegen elkaar dat we wel vaker slechte voorstellingen eigenlijk heel goed vonden. Dus: helemaal geen probleem, sowieso heel leuk om weer op dit festival te zijn en we-hebben-toch-onze-eigen-mening. Maar in de rij voor de enorme hal op het NDSM terrein in Amsterdam Noord en tijdens de eerste minuten van de voorstelling leken de collectieve opvattingen – of misschien waren het wel alleen mijn eigen bevooroordeelde gedachtes – boven het publiek te hangen:
• Ze zijn wel jong.
– En dan én de tekst schrijven, én de muziek maken én zelf spelen.
• Ambitieus.
– Té ambitieus.
• Ze zoeken nog. Naar zichzelf en hun stijl enzo.
– Dat zie je aan alles.
• Het ziet er op zich wel mooi uit.
– De voorstelling zal het dan wel van de locatie moeten hebben.

Het applaus na de voorstelling was mat en de flarden van zinnen die de weg naar de uitgang begeleidden, beloofden ook niet veel goeds:

“Op zich mooie beelden, maar verder…” (op de trap van de tribune, mevrouw met grijze haren)

“De minst goede voorstelling in tijden…” (lopend door de hal naar de uitgang, mevrouw met zwart leren jasje).

“Ik begreep er helemaal niets van” (in de regen naar het festivalterrein, meneer met rode schoenen).

Ik begreep er alles van. De voorstelling ging over een ontmoeting tussen mensen die je verder nauwelijks leert kennen. Toch zag je dat de ontmoeting hen verandert. Ze leren elkaar kennen en zichzelf. Het ging over dromen en dat die in de realiteit toch altijd anders lopen dan gedacht. Het ging over verlangen en over de ander nodig hebben om te krijgen wat je wilt. Het absurdistische decor speelde mee en de live muziek (Krisjan Schellingerhout en Freek den Hartogh) was goed. Het verhaal (tekst: Lore Dijkman) was als los zand. Veel fantasie, ontbrekende lijnen, maar wel herkenbaar. Ik begrijp alles van losse flodders. Dat zegt misschien iets over mij, maar zegt niet elke recensie iets over de schrijver?
Dus ik zou zeggen:

“Mooi los zand. Gaat dat zien”. (Liefde voor Theater, Klaartje Kuitenbrouwer).

Maar eigenlijk hoop ik dat je dit stukje pas na de voorstelling leest.

Tekst: Klaartje Kuitenbrouwer

De voorstelling Schokland speelt t/m 13 juni op het Over het IJ Festival. Schotland speelt daarna verder, zie hier voor de volledige speellijst.